ព្រះគម្ពីរភីលីព ២:១-១១

^១ដូច្នេះ បើសិនជាមានសេចក្ដីដាស់‌តឿនណាក្នុងព្រះ‌គ្រីស្ទ ឬសេចក្ដីកំសាន្តណារបស់ផងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ឬសេចក្ដីប្រកបណាផងព្រះ‌វិញ្ញាណ ឬសេចក្ដីថ្និត‌ថ្នម នឹងសេចក្ដីអាណិត‌អាសូរណា ^២នោះចូរបំពេញសេចក្ដីអំណររបស់ខ្ញុំ ដោយអ្នករាល់គ្នាមានគំនិត មានសេចក្ដីស្រឡាញ់តែ១ ទាំងរួប‌រួមចិត្តគ្នា ហើយគិតតែផ្លូវ១ដូចគ្នាចុះ ^៣កុំឲ្យធ្វើអ្វី ដោយទាស់‌ទែងគ្នា ឬដោយសេចក្ដីអំនួតឥតប្រយោជន៍ឡើយ តែចូររាប់អានគេឲ្យលើសជាងខ្លួនដោយចិត្តសុភាពវិញ ^៤កុំឲ្យគ្រប់គ្នាស្វែងរកតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ត្រូវស្វែងរកចំពោះអ្នកដទៃផង ^៥ត្រូវតែមានគំនិតគិតដូចជាព្រះ‌គ្រីស្ទយេស៊ូវវិញ ^៦ដែលទោះបើទ្រង់មានរូបអង្គជាព្រះក៏ដោយ គង់តែមិនបានរាប់សេចក្ដីដែលស្មើនឹងព្រះនោះ ទុកជាសេចក្ដីដែលគួរកាន់ខ្ជាប់ឡើយ ^៧គឺទ្រង់បានលះ‌បង់ព្រះ‌អង្គទ្រង់ មកយករូប‌ភាពជាបាវបំរើវិញ ព្រមទាំងប្រសូតមកមានរូបជាមនុស្សផង ^៨ហើយដែលឃើញទ្រង់មានភាពជាមនុស្សដូច្នោះ នោះក៏បន្ទាបព្រះ‌អង្គទ្រង់ ទាំងចុះចូលស្តាប់បង្គាប់ រហូតដល់ទីមរណៈ គឺទ្រង់ទទួលសុគតជាប់លើឈើឆ្កាងផង ^៩ដោយហេតុនោះបានជាព្រះបានលើកទ្រង់ឡើងយ៉ាងខ្ពស់ ហើយបានប្រទានឲ្យមាននាមដ៏ប្រសើរ លើសជាងអស់ទាំងនាមផង ^១០ដើម្បីកាលណាឮព្រះ‌នាមព្រះ‌យេស៊ូវ នោះឲ្យគ្រប់ទាំងជង្គង់នៅស្ថាន‌សួគ៌ នៅផែនដី ហើយនៅក្រោមផែនដីត្រូវលុតចុះ ^១១ហើយឲ្យគ្រប់ទាំងអណ្តាតបានថ្លែងប្រាប់ថា ព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ជាព្រះ‌អម្ចាស់ សំរាប់ជាសិរី‌ល្អដល់ព្រះដ៏ជាព្រះវរ‌បិតា។

ព្រះគម្ពីរ ភីលីព ២:១-១១